شمارهٔ ۳۲۸

هوش مصنوعی: این شعر به حسرت‌ها و دردهای عاطفی شاعر اشاره دارد. او از فقر عاطفی و روحی خود می‌گوید و بیان می‌کند که عشق و دیوانگی او ناشی از زلف یار است. درون او پر از شکسته دلانی است که به اندرزهای علم توجهی ندارند و عشق در او مانند تلاطم دریا جاری است. شاعر به یادآوری می‌پردازد که عشق حقیقی نمی‌تواند از دل بیرون برود و نشان می‌دهد که حتی عقل نیز در برابر شراب عشق کم‌نور می‌شود. در نهایت، او به ارزش عمر و آزادی اشاره کرده و حسرت می‌خورد که این هدایا صرف سختی‌های دنیای پست گردد.