شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است و احساسات عمیق شاعر را نسبت به معشوق بیان می‌کند. شاعر به توصیف زلف و بوی معشوق می‌پردازد و تأکید می‌کند که هیچ چیزی به زیبایی و دلربایی او نمی‌رسد. او جان خود را فدای لب‌های معشوق می‌کند و از زندگی درویشی خود که زوال ناپذیر است، سخن می‌گوید.
شاعر اشاره می‌کند که مردم دنیا تنها به خوشی‌های زودگذر فکر می‌کنند و کمتر به عواقب کارهایشان توجه دارند. همچنین او به عدم وجود شادی واقعی در دنیا، خاصیت عشق و وصال، و عدم تأثیرات دنیایی بر عارفان اشاره می‌کند. در پایان، او از قدرت عشق و تأثیر عمیق آن بر روح و جان خود می‌گوید و به این نکته تأکید می‌کند که زیبایی و شوری که از عشق حاصل می‌شود، بی‌نظیر است.
نکهت زلف تو را شمال نداردبوی تو را نافهٔ غزال ندارد
هوش مصنوعی: عطر و بوی زلف تو به خوشی باد شمال نیست و بوی تو مانند عطر نازک غزال نیست.
گر به مثل سنگ طور آینه گرددطاقت آن حسن بی مثال ندارد
هوش مصنوعی: اگر حتی آینهای همچون سنگ سخت شود، باز هم ظرفیتی برای تحمل زیبایی بی‌نظیر او ندارد.
جان جهانی فدای آن لب میگونخون مرا نوش کن، وبال ندارد
هوش مصنوعی: جان من به خاطر آن لب‌های میگونی که خون مرا نوش جان می‌کند، فدای او می‌شود و این کار عواقبی ندارد.
تخت سلیمان چو گرد، درکف باد استدولت درویشی ام زوال ندارد
هوش مصنوعی: تخت سلیمان مانند یک حلقه میماند و در دستان باد قرار دارد. و سلطنت من به عنوان یک درویش، هیچگاه از بین نمیرود.
خلق جهان بندگان لذت نقدندهیچ کس اندیشهٔ مآل ندارد
هوش مصنوعی: آدمیان در این جهان به دنبال لذتهای زودگذر و فعلی هستند و هیچکدام به آینده و عواقب کارهایشان فکر نمیکنند.
نیست به بزم زمانه عیش مصفاشیشهٔ گردون می زلال ندارد
هوش مصنوعی: در مجالس و محافل دنیا، شادی و خوشی خالصی وجود ندارد، زیرا زندگی مثل شیشهای گردان است که خالص و زلال نیست.
نکهت زلف تو کرد خار مرا، گلفیض شبم صبح بر شکال ندارد
هوش مصنوعی: زلف زیبای تو مثل خار به من آسیب زده است و دیگر گل خوشبویی که در شب دارم، صبحگاهانه جای خود را از دست میدهد.
پوشش نعمت نه رسم شکرگزاریستبلبل ما عیش زیر بال ندارد
هوش مصنوعی: پوشیدن نعمت، نشانه سپاسگزاری نیست. بلبل ما بیعیش و خوشی در زیر بالش زندگی نمیکند.
ساخته ام از وصال او به خیالشاین صف اهل نظر، جدال ندارد
هوش مصنوعی: من از پیوند او به خیالاش به این گروه اهل نظر نگاه میکنم و میبینم که هیچگونه جدالی وجود ندارد.
جلوهٔ دنیا کند چه کار به عارف؟آینه آلایش از مثال ندارد
هوش مصنوعی: دنیا چه اهمیتی برای عارف دارد؟ زیرا او مانند آینهای است که هیچ آلودگی و نقصی را قبول نمیکند.
خندهٔ صبح است دایما ز ته دلخاطر روشن دلان ملال ندارد
هوش مصنوعی: صبح با خندهاش همیشه نشاندهندهای از شادی و خوشحالی است و دلهای روشن و پاک هم هیچ دغدغه و ناراحتی ندارند.
سیل حوادث مرا نمی برد از جاکوه گران سنگ، انتقال ندارد
هوش مصنوعی: سیل اتفاقات و مشکلات نمیتواند مرا از مسیرم منحرف کند، مانند کوه سخت و استوار که از جای خود حرکت نمیکند.
کنج قفس را نمی دهیم به گلشنذوق گلستان، شکسته بال ندارد
هوش مصنوعی: ما به خاطر زیباییهای گلستان، به هیچ قیمتی گوشه قفس را رها نمیکنیم، زیرا پرنده شکستهبال نمیتواند از آن حمایت کند.
سرو چمان، این روش خرام ندیده ستگل به چمن این عذار آل ندارد
هوش مصنوعی: سرو خوشقد و قامت با این شیوهی راه رفتن، هرگز چنین ناز و غنجی را تجربه نکرده است و در میان گلها، این زیبایی و چهرهاش کمنظیر است.
کوه، حزین از ترانهٔ تو ز جا شدزاهد بی درد، وجد و حال ندارد
هوش مصنوعی: کوه به خاطر صدای تو دگرگون و غمگین شده است، اما زاهدی که درد و رنج ندارد، از شوق و هیجان بیخبر است.