شمارهٔ ۴۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاشقانه می‌پردازد. شاعر از کشته شدن و زخمی شدن بر اثر عشق و غم صحبت می‌کند و با تصاویری زیبا به توصیف احساساتش می‌پردازد. او به زلف معشوق اشاره می‌کند که مانند جنگی به دلش آسیب می‌زند و از دل‌شکستگی و خجالتش از قاصدی که پیام وفا دارد، سخن می‌گوید. همچنین، او در محفل عاشقانه‌اش مانند شمعی از آتش دل می‌سوزد و از گریه و اندوهی که از چشمش بر می‌آید، سخن می‌گوید. در نهایت، روح حزن‌زده‌اش را در تنگنای دنیای خاکی‌اش توصیف می‌کند.
من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آردجان بندهٔ آن تیغ که چاکی به دل آرد
هوش مصنوعی: من دچار زخمها و دردهایی هستم که باعث میشود مرگ نیز از من شرمنده شود. این درد و زخم چونان تیغی است که به دل مینشیند و عواطف من را جریحهدار می‌کند.
زلف تو شبیخون به بتان چگل آردسیلی که رسد از سر کوی تو، دل آرد
هوش مصنوعی: زلف تو مانند حملهای ناگهانی به بتهاست که به سراغشان می‌آید و سیلی به آنها می‌زند؛ چون وقتی که از کوی تو عبور میکنم، دلم را میبرد.
بستیم ز خجلت ره قاصد که مباداپیغام وفایی ز تو پیمان گسل آرد
هوش مصنوعی: از شرم نمیخواستیم که پیامآور بیاید، زیرا نمیخواستم پیامی از وفا از تو بیاورد که ممکن است پیمان ما را از هم بگسلد.
در محفلت از آتش دل غیرت شمعماز بس که مرا ناله به لب متّصل آرد
هوش مصنوعی: در جمع شما از شدت عشق و احساس، مثل شمعی هستم که در آتش دل خود می‌سوزد و از این رو، نالههایم همیشه به لبهایم نزدیک میشوند.
خالیست کنارم ز گل، آن گریه کجا رفت؟کز دیدهٔ آغشته به خون، لخت دل آرد
هوش مصنوعی: کنارم دیگر گلی نیست و آن اشک که بود، کجا رفته است؟ از چشمانم که پر از خون است، دل خالیام را نشان میدهد.
آلوده حزین ، از تن خاکی ست روانمسیلی که به ویران فتدش راه،گل آرد
هوش مصنوعی: روح من از دنیای مادی و تن خاکی جداست، مانند سیلی که به ویرانهای بزند و گل برآورد.