شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به واژه‌های دل‌انگیز و استعارات زیبا به توصیف حال خود می‌پردازد. او از عشق و احساساتش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چشمان معشوقش هرگز او را مست و شاداب نمی‌کند، حتی اگر محشری در دلش باشد. عشقش مانند دریای آتش است و آرامش ندارند. او به ناامیدی از رخدادها و عدم توجه دیگران به حال و احوالش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز او را تسکین نمی‌دهد. در نهایت، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق واقعی و درونی‌اش پایدار است، اما از ظلمت و غفلت اطرافش رنج می‌برد.
چشمت چرا حریف شرابم نمی کند؟اریک دو جرعه مست و خرابم نمی کند؟
هوش مصنوعی: چرا چشم تو نمیتواند مرا مثل شراب مست و ویران کند؟ دو جرعه از آن شراب هم نمیتواند حال مرا دگرگون کند؟
آن ماهیم که از تف عشق تو سینه امدریای آتش است و کبابم نمی کند
هوش مصنوعی: من مثل ماهیای هستم که به خاطر عشق تو، در دل خود دریای آتش دارم، اما این شعلهها به من آسیب نمیزنند و مرا نمیسوزانند.
آسودهٔ فسانهٔ شوریده مغزیمغوغای حشر چارهٔ خوابم نمی کند
هوش مصنوعی: ما در آرامش داستانهای عاشقانه و پرهیاهو غرق شدهایم، اما صدای بلندی که در روز رستاخیز بهپا میشود، نتوانسته خواب آلودگی ما را از بین ببرد.
مهرم، که باد را به چراغم گذار نیستچرخم که سیل فتنه خرابم نمی کند
هوش مصنوعی: عشق و محبت من به حدی است که هیچ بادی نمیتواند شعله وجودم را خاموش کند و هیچ طوفانی نمیتواند باعث نابودی من شود.
غافل چراست این همه ساقی ز کار من؟افشرده است و باده ی نابم نمی کند
هوش مصنوعی: چرا ساقی اینقدر از کار من بیخبر است؟ او همیشه مشغول است و بادهی نابم را به من نمی‌دهد.
محرومتر مباد کس از من به عاشقیرنجیده آن نگاه و عتابم نمی کند
هوش مصنوعی: هیچکس نباید از من در عشق رنجیدهخاطر باشد، زیرا آن نگاه و سرزنش من باعث آزارش نخواهد شد.
نه خار رهگذار و نه خاک قدم حزینآن سرگران به هیچ حسابم نمی کند
هوش مصنوعی: نه خاری که در راهم باشد، و نه خاکی که زیر پاهایم بیفتد، آن سرگران (یا سنگینی که بر دوشم هست) هیچکدام برایم اهمیتی ندارند.