شمارهٔ ۵۰۳ - حزین لاهیجی

از آن بر گرد دنیا چشم عشرت کیش می گرددکه دل را وحشت از مکروه دیدن بیش می ‎گردد

کم از کژدم نباشد، اختلاط تلخ گفتارانگزیدن چون زبان عادت نماید، بیش می گردد

لباس عاریت گردید سلطان را دو گز دیباازین پیرایه چون عریان شود درویش می گردد

درین محفل برای دیگران چون شمع می سوزمبه کار خود نیاید هرکه خیراندیش می گردد

حزین ، چون شمع محفل، فارغ از اندیشهٔ رزقمچو روزی از دل خود گشت، بی تشویش می گردد