شمارهٔ ۵۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و غمگینی می‌پردازد. شاعر در آن از مشکلات و دردهایی که بر دلش سنگینی می‌کند سخن می‌گوید. او از تجربه رنج و عذاب‌هایی که به خاطر عشق و جدایی تحمل می‌کند، صحبت می‌کند و اینکه حتی در روز قیامت نیز نمی‌تواند آرامش یابد. او آرزو می‌کند که ای کاش روحش بتواند از زیر سایه وجود محبوبش عبور کند، حتی بعد از مرگ. همچنین، شاعر به تصویر کشیدن غم و اندوهی که در دل دارد، به تشبیه خود به یک سگ می‌پردازد که بر سر خاکش می‌نشیند، نشانه‌ای از وفاداری و خواسته‌ای برای یادآوری و احترام به عشق از دست رفته‌اش است.
عیش ار به دل آبله ناکم گذرانندخون مژه از دامن پاکم گذرانند
هوش مصنوعی: اگر شادی و لذت زندگی را با زخم دل و رنج من بگذرانند، خون اشک من از دامن پاکم بریزند، برایم هیچ اهمیتی ندارد.
ناگفته بدانند که از دست غم کیستاز حشر چو با سینهٔ چاکم گذرانند
هوش مصنوعی: بدون اینکه چیزی بگویم، دیگران درک کنند که غم من از چه کسی است، زیرا وقتی در روز قیامت با سینهای شکافته و آزرده حضور داشته باشم، آشکار میشود.
ارواح به خاکم همه سایند جبین رااز کوی تو گر بعد هلاکم گذرانند
هوش مصنوعی: همه ارواح از یاد تو بر من سایه میافکنند. اگر پس از مرگ من، از راه کوی تو بگذرند.
هشیار به هنگامهٔ محشر نتوان رفتای کاش که از سایهٔ تاکم گذرانند
هوش مصنوعی: در زمان قیامت، نمیتوان به طور مطمئن و آگاهانه قدم برداشت. ای کاش که فقط از کنار سایهٔ انگورم بگذرانند.
ریزم به رهش بار دگر جان حزین راگر آن سگ کو، بر سر خاکم گذرانند
هوش مصنوعی: اگر آن سگ بیافتد و بر روی خاکم بگذرد، من دوباره جان حزین را در راه او فدای دردم میکنم.