شمارهٔ ۵۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و دردهای ناشی از جدایی و عشق می‌پردازد. او نگران این است که جدایی، یا هجرانی، در کمین باشد و هر نگاهش حسرتی برایش به همراه داشته باشد. در محافل مختلف، شعله شمع نماد عشق و زیبایی را به یاد می‌آورد و ابراز می‌دارد که زیبایی معشوقش چنان قوی است که بر روی آب نیز تأثیر می‌گذارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که هر چند در این آشفته حالی غرق است، اما به زلف پریشان محبوبش ادامه می‌دهد و فریب زیبایی‌ها را نمی‌خورد. او احساس می‌کند که معانی عمیق عشق و زندگی در دلش وجود دارد و این احساسات را نمی‌تواند به سادگی بیان کند. در نهایت، شاعر به تنگدستی دل خود اشاره می‌کند و بر بی‌رحمی دنیا تأکید می‌ورزد.
ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشدز حسرت هر نگاه من نگاه واپسین باشد
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از جدایی، نگرانم که در کمین باشد و غم هر نگریستن من، آخرین نگاه من باشد.
گره سازد زبان شعله شمع انجمن پیرابه هر محفل که حرفی زان عذار آتشین باشد
هوش مصنوعی: زبان مانند شعلهی شمع، به هر جمعی که باشد، گره می‌خورد و به بیان میآید اگر که سخنی از آن چهرهی آتشین باشد.
شود در موج آب زندگانی سبزه اش غلتاندر آن گلشن که ابروی تو را از ناز چین باشد
هوش مصنوعی: در جریان زندگی، سبزهای در آبی غلت می‌خورد که همانند ابروی نازک و زیبا تو را از لطافت و زیبایی پر کرده است.
ازین آشفته حالی سر نمی پیچم، سرت گردمچنین خواهد اگرزلف پریشانت چنین باشد
هوش مصنوعی: من از این حالت آشفته دست برنمیدارم، اگر موهای پریشان تو اینگونه باشد، به دور تو میچرخم و همینطور ادامه خواهد داشت.
فریب حرف و صوت خضرم از جا برنمی آردکه آب زندگی لعل تو را پر نگین باشد
هوش مصنوعی: خودت را فریب نده با حرفها و صدای سبز، چون آب زندگیات پر از جواهرات زیبای توست.
نمی افتد به دست مدّعی سرمایهٔ معنیکه این گنج گهر، کلک مرا در آستین باشد
هوش مصنوعی: به دست کسی که ادعای دانایی دارد، ارزش واقعی چیزها نمیرسد، چرا که این گنج گرانبها تنها در قلم من نهفته است.
دل خود می‌خورد مورش، حزین از تنگدستی‌هادر آن خرمن که برق بی‌مروت خوشه‌چین باشد
هوش مصنوعی: دلش در حال رنج کشیدن است و از نداریها و تنگدستیها ناراحت است، در جایی که در آن زندگی، کسی است که بیرحمانه و بدون توجه به نیاز دیگران، از ثمرات برداشت می‌کند.