شمارهٔ ۵۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق و دردناکی اشاره می‌کند که ناشی از عشق و ناامیدی است. او بیان می‌کند که در هر شب، اشک‌هایش همچون آب می‌چکد و هیچ چیزی نمی‌تواند او را از این حالت رهایی بخشد. او در آرزوی باده‌ای است که امیدش را تازه کند، اما حتی این آرزو هم به او نمی‌رسد. عشق او چنان او را تشنه کرده که حتی با زخم تیغ هم خونش فرو نمی‌چکد. نهایتاً، شاعر حس می‌کند که نمی‌تواند از زیبایی‌های دهر بهره‌مند شود، زیرا هر چیزی که می‌خواهد، به او آبرو نمی‌بخشد.
نشد شبی که می خونم از سبو نچکدفشردهٔ جگر از چشم تر به رو نچکد
هوش مصنوعی: هر شب که من شراب مینوشم، اشکهای دل فشردهام از چشمانم به روی من نمیریزد.
که قطره ای به لبم می چکاند از یاریاگر تراوش تبخاله در گلو نچکد؟
هوش مصنوعی: اگر دوست من یک قطره از عشق و محبتش به من بدهد، پس چرا باید تلخی و درد در گلویم را احساس کنم؟
ز باده ای که دماغ امید تر سازماگر به ساغر من خون آرزو نچکد؟
هوش مصنوعی: از نوشیدنیای که روح امید را در من زنده کند، اگر در فنجان من خون آرزو نچکد، چه فایدهای خواهد داشت؟
به خون خویش ز بس تشنه کرده عشق مرابه تیغ اگر کشدم خون من فرو نچکد
هوش مصنوعی: عشق من به قدری سوزان و تشنه است که حتی اگر با شمشیر هم به جانم بیفتند و مرا بکشند، خون من نمی‌چکد.
نمی توان گلی از باغِ دهر چید حزینکه قطره قطره به صد خواری آبرو نچکد
هوش مصنوعی: انسان نمی‌تواند از زندگی، زیباییها و شادیها را برداشت کند، بدون اینکه با درد و رنج و از دست دادن آبرو مواجه شود. زندگی پر از سختیهاست و هر خوشی که به دست میآید، غالباً با غم و اندوه همراه است.