شمارهٔ ۵۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به درد و رنج او توجه کند و از اوضاع درونی‌اش نپرسد. او از غرور و وقار معشوق می‌گوید و به تلخی فراق و شبهای انتظار اشاره می‌کند. شاعر به معشوق می‌گوید که او تنها راه تسکین دلهای دردمند است و از او می‌خواهد که در این اوضاع سخت و بی‌ثبات، کنارش بماند و کمک کند. در کل، شعر بیانگر عمق عشق و درد فراق و همچنین طلب یاری از معشوق است.
به عجز من بنگر وز غرور یارمپرسز سرفرازی آن سرو پایدار مپرس
هوش مصنوعی: به ناتوانی من نگاه کن و از تکبر محبوب چیزی نپرس، از سربلندی و پایداری آن سرو هم سوالی نکن.
به غمزه های شکارافکن از کمین برخیزز خونبهای من ای نازنین سوار مپرس
هوش مصنوعی: به خاطر ناز و غمزههای تو، ای عشق، از پنهانگاه بیرون بیا و دیگر درباره بهای محبت من سؤال نکن.
گداخت زهر فراق تو جان شیرینمز تلخ کامی شبهای انتظار مپرس
هوش مصنوعی: با فراق تو، جان شیرینم به درد آمده و شبهای انتظار برای من پر از تلخی است؛ از این تلخیها به هیچکس نگو.
تویی که چاره دلهای دردمندانیز دردمندی دلهای بیقرار مپرس
هوش مصنوعی: تو تنها راه نجات دلهای دردمندی، که از بیقراری رنج میبرند، هستی. از درد دلهای آنها سوال نکن.
مقیم لنگر تسلیم عشق باش حزیندرین محیط پرآشوب از کنار مپرس
هوش مصنوعی: در این زندگی پر از مشکلات و آشفتگیها، به عشق و تسلیم در برابر آن ادامه بده و مانند یک لنگر، در همین جا ثابت بمان. از دیگران نپرس که چه باید بکنی.