شمارهٔ ۵۷۳ - حزین لاهیجی

آیا همای تیر تو جوید نشان خویش؟ما می زنیم قرعه به مشت استخوان خویش

گردن بزن، بسوز، بکش، جسم و جان ز توستچون شمع فارغیم ز سود و زیان خویش

صد ره به من کشد دلت امّا چه فایده؟یکبار بشنو از دل نامهربان خویش

چون شمع بی اثر نبود سرگذشت منحرفی بسنج از لب آتش زبان خویش

یکبار هم به دست صبا می توان فشاندبوی گلی، به مرغ کهن آشیان خویش

با زلف، شانه را نکنی آشنا اگردانی چه می کشم ز دل بدگمان خویش

ساکن مشو حزین که به بالین توست شمعهویی بزن به بال و پر ناتوان خویش