شمارهٔ ۵۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و درون فردی می‌پردازد که با غم و دردهای خود دست و پنجه نرم می‌کند. او به یاد یارانی است که در گذشته داشته و حسرت‌هایی را در دل دارد. شخص در این poem بیان می‌کند که کنترل احساساتش در دستانی است که همچون کودک خودرای است و از روزهای هفته بی‌خبر است. همچنین به آزادی و شجاعت خود اشاره کرده و می‌گوید که اگرچه در زندگی‌اش با مشکلات زیادی روبرو شده، اما هنوز هدفی در دل دارد و به دنبال تحقق آرزوها و خواسته‌هایش است. او از تنهایی و ناامیدی ناشی از گذشته‌اش حرف می‌زند و به نوعی به عواقب عشق و زندگی‌اش می‌پردازد. در انتها، او خود را در میان دو جهان حسرت و غم می‌یابد و سعی دارد برای آرامش درونی، دل خود را همچون آب آیینه شفاف کند.
بود یارم غم دیرینهء خویشپریزادم دل بی کینهٔ خویش
هوش مصنوعی: دوست من، غمهای قدیمیام را فراموش کردهام و اکنون با دلی پاک و بدون کینه به زندگی ادامه میدهم.
عنانم درکف طفلی ست خود رایندانم شنبه و آدینهٔ خویش
هوش مصنوعی: من کنترل زندگیام را به دست کسی سپردهام که خودمختار است و نمیدانم روزهای زندگیام، مانند شنبه و جمعه، چگونه سپری میشوند.
بود عمری که می سازد چو شیرانتن آزاده با پشمینهء خویش
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که آدمی مانند شیران، با شجاعت و آزادی، زندگی می‌کند و به خود میبالد.
به امّیدگشاد تیر نازیهدف دارم به حسرت سینهٔ خویش
هوش مصنوعی: به امید این که تیر عشق به هدف بنشیند، در دل خود حسرتی را احساس میکنم.
نیاراید بساطم را متاعیچو داغم، گوهر گنجینهٔ خویش
هوش مصنوعی: من تنها چیزی که به ارزشش میارزد ندارم؛ تنها احساس تلخی مانند داغی در دل دارم و هیچ گوهری از گنجینه خودم ندارم که بر سر بساطم بگذارم.
نمی باشد خماری مستیم راخرابم از می پارینهٔ خویش
هوش مصنوعی: من تحت تاثیر نوشیدنیای که سالها پیش نوشیدم، خراب و پریشان حال هستم و حالا به اندازهای مست شدهام که هیچ چیز نمیتواند آن را تغییر دهد.
حزین از هر دو عالم تافتم رویز دل کردم چو آب، آیینه خویش
هوش مصنوعی: حزین از دو جهان ناامید و دلشکسته شدم و چهرهام را با دل پاک و صاف کردم، مانند آب که خود را در آیینه نشان میدهد.