شمارهٔ ۶۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی عشق و زیبایی می‌پردازد، با تأکید بر جذابیت و سحرآمیز بودن معشوق. شاعر به حسرت و غمی که از دوری معشوق و جذابیت‌های او به دل دارد اشاره می‌کند. او به غرور و لذت‌های ناشی از عشق اشاره کرده و می‌گوید که زاهدان و پرهیزکاران نیز نمی‌توانند از جذابیت‌های عشق فرار کنند. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که عشق و زیبایی معشوق، تمام جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و هیچ چیز نمی‌تواند او را از درک عشق حقیقی منع کند.
نگاهش با اسیران بر سر ناز است می‌دانمغرور مستی آن حسن طنّاز است، می‌دانم
هوش مصنوعی: نگاه او با کسانی که در بند هستند، با ناز و غمزدگی همراه است. من می‌دانم که این زیبایی و جذابیت او، ناشی از غرور و شیرینی مستیاش است.
چه حد دارم، که نام پنجهٔ مژگان او گیرمتذرو دل، اسیر چنگل باز است می‌دانم
هوش مصنوعی: من چه اندازه در عشق او گرفتار شدهام که فقط با نام زیبایی چشمانش دلم را به ستوه میآورم، و می‌دانم که در دام او اسیرم.
به شمع انجمن خاکستر پروانه میگویدکه انجام محبّت رشک آغاز است می‌دانم
هوش مصنوعی: پروانه به شمع می‌گوید که عشق و محبت در آغاز خود، جذابیت و زیبایی خاصی دارد. من این موضوع را خوب می‌دانم.
کنون زاهد که با رندان نشستی ترک تقوا کنکه تار سبحه‌ات ابریشم ساز است می‌دانم
هوش مصنوعی: امروزه، زاهدی که با اهل رندی معاشرت می‌کند، بهتر است از پرهیزکاری خود دست بکشد؛ چرا که می‌دانم که دانههای تسبیح او از ابریشم ساخته شده است.
نهان خال تو کی در سبزه خط می‌تواند شد؟اگر صد پرده پوشی، نافه غمّاز است می‌دانم
هوش مصنوعی: هیچ چیز نمی‌تواند نشانه و زیبایی ویژگیهای تو را پنهان کند. حتی اگر صد لایه پوشاننده بر روی آن بگذاری، من می‌دانم که زیباییات بهگونهای است که هر کس متوجهاش خواهد شد.
نبخشد دود شمع خانقاه این روشنی با دلکه این نور از فروغ گوهر راز است می‌دانم
هوش مصنوعی: این نور که از شمع خانقاه به وجود آمده، در دل نمی‌تواند بخشش و نیکی ایجاد کند، زیرا من می‌دانم این روشنایی ناشی از درخشش گوهرهای حقیقت و رازهای عمیق است.
حزین را عقده‌های خاطر از یک پرسشت وا شدفسون لعل جان‌بخش تو، اعجاز است می‌دانم
هوش مصنوعی: حزین از چگونگی یک سوال تو به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و به آرامش رسید. من می‌دانم که زیبایی و جذبه تو مانند یک معجزه است و جان را تازه می‌کند.