شمارهٔ ۶۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ترس خود می‌گوید که مبادا ناله‌اش باعث پریشانی دل محبوبش شود. او بیان می‌کند که سکوت در کوی محبوب، شعار اوست و از خوشحالی بهار در دلش خبر می‌دهد. شاعر در حالتی نارس و آشفته به سر می‌برد و می‌گوید که ساقی به او می‌خمار می‌دهد اما او همچنان تشنه‌تر می‌شود. او از آمدن محبوبش به سر مزارش خبر می‌دهد و ابراز می‌کند که دلش بدون دلیل نمی‌زند. در نهایت، شاعر از صبح می‌خواهد که همدمش باشد تا لحظه‌ای با او به صفا بگذراند. او از حالتی حزین سخن می‌گوید و به دیدار پرستی خود اشاره می‌کند.
ترسم که پریشان شود از ناله غبارمدر کوی تو خاموشی از آن است شعارم
هوش مصنوعی: نگرانم که از صدای نالهام دلخوشی و آرامشم در کوی تو به هم بریزد، زیرا سکوت و آرامش برای من نماد و نشانه است.
این مژده ز من بال فشانان چمن راکنج قفس امسال گذشته ست بهارم
هوش مصنوعی: این پیام خوشخبرانه است که بهاری که سال گذشته در کنج قفس بود، امسال به صورت پرپراکنده و شاداب در چمنها در حال شکفتن است.
نارس نگهی دیدم و آشفته ترم ساختساقی می کم داد و فزون گشت خمارم
هوش مصنوعی: چشم نارس و ناآرامی را دیدم که بیشتر مرا مضطرب کرد. ساقی کمی به من نوشیدنی داد و حالا بیشتر از قبل مست و گیج شدم.
پیداست که خواهی به سر تربتم آمدچون دل نتپد بی سببی سنگ مزارم
هوش مصنوعی: به وضوح مشخص است که زمانی به سر مزارم خواهی آمد که دلت بدون هیچ دلیلی نتپد.
ای صبح بیا هم نفسم باش زمانیشاید به صفا با تو دمی چند برآرم
هوش مصنوعی: ای صبح، بیا و لحظاتی همراهم باش، شاید بتوانم در کنار تو چند لحظه‌ای را با صفا و آرامش بگذرانم.
محویم حزین از دل چون آینه خویشافتاده به دیدار پرستی سر و کارم
هوش مصنوعی: من به شدت غمگین و دلمردهام، مانند یک آینه که فقط در حال نگریستن به خودش است و درگیر عشق و پرستش میباشد.