شمارهٔ ۶۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان حال و احوال خود می‌پردازد. او خود را از نسل خراباتیان می‌داند و دلقی شیادانه به همراه دارد. شاعر از عشق و دلدادگی‌اش سخن می‌گوید و به نوعی حسرت و longing را در این مسیر احساس می‌کند. او از کثرت عشق و زیبایی می‌گوید و به دنبال رسیدن به یک حالت روحانی و وجدانی است. همچنین، به موانع و چالش‌هایی که در این راه دارد اشاره می‌کند و به نوعی در جستجوی آرامش، زیبایی و حقیقت در زندگی است. در نهایت، او از زیبایی‌های عشق و زندگی لذت می‌برد و با وجود سختی‌ها، به ادامه‌ی این مسیر می‌پردازد.
خراباتی‌نژادم دلق شیادانه‌ای دارمصراحی در بغل، در آستین پیمانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: من از نسل آدمهای شرابنوش هستم و لباسهای رنگارنگی دارم، در یک دست شیشهای از شراب و در آستینم ظرفی برای نوشیدن دارم.
به ناقص‌فطرتان بخشیده‌ام دنیا و عقبا راگدای کوی عشقم همت مردانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: به افرادی که نقصهای فکری و روحی دارند، دنیا و آخرت را بخشیده‌ام. من به عنوان گدای کوی عشق، تلاش و اراده قوی دارم.
ز جانان می‌گریزم، شور استغنا تماشا کنبه هجران می‌ستیزم خوی بی‌باکانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: از محبوبم فرار میکنم، به تماشای شور و شوقی که در بینیازی دارم میپردازم. در جدایی، با شجاعت میجنگم و هیچ ابایی از این ندارم.
بود پیر خرابات از کرم دست مرا گیرداگر هشیارم اما لغزش مستانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: پیر خانهی خراب، به خاطر لطفش دست مرا میگیرد. اگرچه هشیار هستم، اما هنوز لحظاتی پیش میآید که دچار لغزش و بیخودی میشوم.
درین دی‌ماه بی‌برگی شوم هم‌خانه با بلبلکه من هم انتظار بی‌وفا جانانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: در این دی‌ماه سرد و بی‌برگی، من هم در کنار بلبل نشستهام، زیرا من نیز انتظاری عاشقانه و بی‌وفا دارم.
زیاد نشئه حسن دلارام خون آغوشیچو چشم خوش‌نگاهان در بغل پیمانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: احساس سرمستی و شادی ناشی از زیبایی معشوقهام، به قدری زیاد است که مانند چشمان زیبا و دلانگیز دیگران، مرا به آغوشی گرم و شیرین میکشاند. من در کنار این خوشی، جامی پر از نوشیدنی دارم.
حزین از سرگذشت دلکش خود پای‌کوبانمزبان و گوش محو لذت افسانه‌ای دارم
هوش مصنوعی: من از داستان جذاب زندگیام با شادی و خنکی قدم میزنم و دلم غرق لذتهای افسانه‌ای شده است.