شمارهٔ ۷۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناامیدی و حسرتی عمیق سخن می‌گوید. او به جستجوی حقیقت و آرامش می‌پردازد، اما در پی آن به نتیجه‌ای نمی‌رسد. با وجود تلاش‌هایش، از عشق و آسایش خبری نیست و از دنیا و مشکلاتش به تنگ آمده است. او به تکرار عجز و درماندگی خود اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیز نمی‌تواند به او آرامش دهد. در انتها، شاعر در مقابل درد و ناله‌های خود تسلیم می‌شود.
چشم تو را ز جور، پشیمان نیافتماین کافر فرنگ مسلمان نیافتم
هوش مصنوعی: چشم تو را از ظلم و بیانصافی، هیچ گاه پشیمان و ناامید نیافتم. در دنیا، کسی را که به خاطر ایمان واقعیاش، مانند کافرهای فرنگی به نفس پاکی رفتار کند، نیافتم.
با آنکه خون هر دو جهان را به خاک ریختتیغ کرشمهٔ تو پشیمان نیافتم
هوش مصنوعی: اگرچه تیغ زیباییات باعث ریخته شدن خون انسانها در این دنیا و آن دنیا شده، اما من هرگز از آن احساس پشیمانی نکردم.
از هر طرف که دیده گشودم گشاده بودجایی به فیض کلبهٔ ویران نیافتم
هوش مصنوعی: هر جا که نگاه کردم، جایی برای بهرهمندی پیدا نکردم و تنها کلبهٔ ویرانی را در یافتم.
رفتم که از شکنجه گردون برون رومراهی بغیر چاک گریبان نیافتم
هوش مصنوعی: به دنبال راهی بودم تا از رنجها و سختیهای زندگی رهایی یابم، اما نتوانستم جایی جز زخمهای خودم پیدا کنم.
مورم سری به غمکدهٔ خاک می کشدآسایشی به ملک سلیمان نیافتم
هوش مصنوعی: مورچی که به غم و اندوه دنیای خاکی می‌پردازد، هرگز نتوانستهام آرامشی همچون آرامش در ملک سلیمان به دست بیاورم.
چون لاله غیر داغ مرا درکنار نیستهرگز گل امید به دامان نیافتم
هوش مصنوعی: هیچ گلی به زیبایی لاله نیست و من هم همیشه با داغ و اندوه زندگی کردهام. هیچ امید و آرزویی از زندگی نصیبم نشده است.
شاید دری ز غیب گشاید جنون عشقفیضی ز فضل حکمت یونان نیافتم
هوش مصنوعی: شاید راهی از دنیای دیگر پیش روی من باز شود، زیرا در عشق، آن طور که باید، بهرهای از حکمت یونان نگرفتم.
نبود عجب اگر نفکندم به راه تواین سر سزای آن خم چوگان نیافتم
هوش مصنوعی: عجبی نیست اگر من به خاطر تو این سر را به خطر انداختم، چون نتوانستم به هدفی که میخواستم برسم.
امشب که تیر آه حزین در جگر شکستناقوس دیر و بتکده نالان نیافتم
هوش مصنوعی: امشب وقتی که درد و غم عمیق به دل نشسته، صدای ناقوس کلیسا و ناله‌های بتکده را نمیشنوم.