شمارهٔ ۷۳۱
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به توصیف قدرت و زیبایی کلام خود پرداخته و بیان می‌کند که سخنانش به مانند تیغی برنده است که حسودان را آزار می‌دهد. او همچنین به جدایی و ارتباط میان صورت و معنی اشاره کرده و می‌گوید که در شعرش پیوند عمیقی وجود دارد که موجب شگفتی دیگران می‌شود. شاعر با حالی غمگین و پر از احساس، به تاثیر کلامش بر شنوندگان و پژوهشگران اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دیوانش حامل حکمت و زیبایی خاصی است.
پر و بال تذروان محبت بسته دیوانمکه سروستان بود از مصرع برجسته دیوانم
هوش مصنوعی: عشق و محبت به من قوت و انرژی داده و من در این احساس نسبت به دیوانگی خود غرق شدهام، چون درخت سرو به زیبایی و بلندی، من هم به خاطر روحیهام به اوج رسیدهام.
کلام من چو خارا تیغ را دندانه می سازدنسازد گزلک دخل حسودان خسته دیوانم
هوش مصنوعی: سخنان من مانند سنگ خارا تیز و برنده است و نمیگذارد که حسودان مانع کارم شوند و آرامش من را به هم بزنند.
جداییهای صورت بگسلاند ربط معنی رابه دیوان قیامت می شود پیوسته دیوانم
هوش مصنوعی: جداییهای ظاهری میتواند ارتباط معنایی را قطع کند، اما در نهایت همه چیز به حسابرسی و داوری در روز قیامت متصل می‌شود و من همیشه در حال حساب و کتاب هستم.
چه غم دارد دماغ بو شناسان از پریشانیچو از شیرازه بندد رشتهء گلدسته دیوانم
هوش مصنوعی: چقدر برای بو شناسان اهمیت ندارد که من در چه حالتی هستم، وقتی که آن بینظمی فراموشی در زندگیام رشتههای دیوانگیام را به هم میزند.
حزین از دفترم حکمت پژوهان را شگفت آیدطلسم اتحاد ربط و معنی بسته دیوانم
هوش مصنوعی: حزین از نوشتههای من، دانشمندان را شگفتزده می‌کند، چرا که ارتباط و معنای عمیق این آثار برای آنها پیچیده و رازآلود به نظر میرسد.