شمارهٔ ۷۳۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و وفاداری به معشوق است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که ارزش زندگی را در عشق و devotion به محبوب می‌بیند و معتقد است که چیزی جز جان خود را برای او نگذاشته‌اند. او از وفاداری خود به عشق سخن می‌گوید و اینکه مشکلات و غفلت‌های زندگی را نادیده گرفته و تنها به عشقش اهمیت داده‌اند. همچنین از دوری و رنج ناشی از جدایی و انتظار می‌نالد و می‌گوید که تاب و تحملش محدود است. در کل، این شعر نشان‌دهنده تعهد و احساس عمیق شاعر نسبت به محبوبش است.
دل به آب خضر و عمر جاودان نسپرده ایمجز به خاک آستانت نقد جان نسپرده ایم
هوش مصنوعی: ما دلباختهی عمر جاودان و آب خضر نیستیم، تنها جانمان را به خاک آستانت دادهایم.
حاش لله گل کند بوی شکایت از لبمما وفاداری به آن نامهربان نسپرده ایم
هوش مصنوعی: هرگز از لبم بوی نارضایتی به مشام کسی نمیرسد. ما وفاداریامان را به آن بیمهری که در حقمان روا داشته، کم نمودهایم.
در حریم آشنایی جان و دل بیگانه اندراز پنهان را به این نامحرمان نسپرده ایم
هوش مصنوعی: در محیطی که ما با هم آشنا هستیم، جان و دل ما از یکدیگر جدا هستند و رازهای درونیمان را به این افراد ناآشنا نخواهیم گفت.
می خلد از نیشتر افزون رگ غفلت به دلنبض آگاهی به این خواب گران نسپرده ایم
هوش مصنوعی: دل را از پیامد غفلت و بیخبری نجات دادهایم، و در این خواب سنگین، آگاهیامان را از دست ندادهایم.
آرزوی جنت از کوی تو ما را ره نزددرکف اندیشهٔ باطل، عنان، نسپرده ایم
هوش مصنوعی: آرزوی بهشت از سوی تو ما را به راهی نمیبرد و در سکوت افکار بیهودهمان، اختیار خود را رها کردهایم.
دوری از حد رفت، رحمی بر دل زار حزیناینقدرها، ما به خود تاب و توان نسپرده ایم
هوش مصنوعی: دوری از بعضی مرزها گذشته است، دل زار و غمگین ما به اندازه کافی به حال خود رها نشده است.