شمارهٔ ۷۴۲ - حزین لاهیجی

چه خوش است با خیال تو نهفته رازکردنبه زبان بی زبانی سر شکوه بازکردن

سر راه جلوه ات را به صد آرزوگرفتننگه نیازمندی، به غرور و نازکردن

به ره سمند نازت دل و دین فشانی از مابه دیار کفر و ایمان ز تو ترکتاز کردن

ز تو پرسشی و از من پی شُکر این نوازشسر زخم دل گشودن، شط خون نیازکردن

دل و دین فدای طورت، به کدام مذهب است اینمی مدعی کشیدن، ز من احتراز کردن؟

به تبسمی دلم ده، که به رغم بخت خواهمگله از جفای هجران به تو دلنواز کردن

تو به شام تیرهٔ خط، رخ مهر تا نهفتیشب و روز را نیارم، ز هم امتیازکردن

نمکین بود که صحبت به تو اتفاقم افتدمن و سوز عشق گفتن، تو و عشوه سازکردن

نبود بهار و دی را بر خار خشک فرقیدم عیش را ندانم ز غم امتیاز کردن

همه فخر ماست لیکن، ز تو شهسوار حیف استپی صید صعوهٔ دل، مژه شاهبازکردن

به جهان جز این تمنا نبود حزین ما راغم او به برکشیدن، در دل فرازکردن