شمارهٔ ۷۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساساتی عمیق و متضاد را نسبت به معشوق خود ابراز می‌کند. او از دل‌تنگی و اشتیاقش می‌گوید، و در عین حال به تأثیراتی که عشق بر زندگی‌اش گذاشته اشاره می‌کند. به‌ویژه، از درد جدایی، حرمت‌ها، و دین‌داری سخن می‌گوید. همچنین احساس ناتوانی و نیازمندی به معشوق و طوری دیگر از عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر به طور نمادین از دست داشتن در دو عالم مختلف، یعنی عالم معنوی و دنیوی، صحبت می‌کند و در نهایت به عشق و نیاز به معشوق تأکید می‌کند.
کوتاه ماند دست تمنّا در آستینداریم گریه بی تو چو مینا در آستین
هوش مصنوعی: دستی که به دنبال آرزوها و خواستههاست، از رسیدن به آنها ناتوان مانده است. بیتو، شدت غم و اشک مانند مینا در آستینم جمع شده است.
تا صبح حشر پرده نشین است همچناناز شرم ساعدت، ید بیضا در آستین
هوش مصنوعی: تا صبح قیامت همچنان از شرم دستت، نور دستت پنهان است در آستین.
ثابت نمی شود به تو خون شهید عشقخنجر به دست داری و حاشا در آستین
هوش مصنوعی: محبت واقعی و عمیق به کسی که شهید عشق است، نمیتواند با یک خنجر در دست و نقشی پنهان در آستین، تغییر کند یا ثابت بماند. در واقع، وفاداری و صداقت در عشق بر هر شیوهی نادرست یا پنهانی غلبه می‌کند.
منّت خدای را که درین خشک سال دهردارد کفم ز آبله، دریا در آستین
هوش مصنوعی: خوشحالم که خداوند در این سالهای سخت و بیآبی، برکات فراوانی به من عطا کرده است و بهگونهای زندگیام را پر کرده که انگار در آستینم دریا دارم.
روشن چراغ مسجد و میخانه از من استدر دست سبحه دارم و مینا در آستین
هوش مصنوعی: نور و روشنی که به مسجد و میخانه میبخشد، از من است. در یک دست سبحه دارم و در آستینم نیز قدحی برای نوشیدن شراب.
تا داده اند خرقهٔ تقوا ز مشربمبوده ست شیشه در بغلم یا در آستین
هوش مصنوعی: تا زمانی که لباس تقوا به من دادهاند، همیشه یا شیشهای در دستانم بوده یا در آستینم.
دارند عالمی چو حزین نیازمنددر راه تیغ ناز تو جانها در آستین
هوش مصنوعی: مردم به مانند حزین، در جست و جوی عشق و محبت تو هستند و جانهایشان آماده فدای توست.