شمارهٔ ۷۶۸
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بیانگر حالتی عاطفی و درد درونی است. شاعر از سوز دل و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید که باعث آسیب دیدن روح و جسمش شده است. او به احساس ناتوانی و ناراحتی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر این حالت ادامه یابد، جانش به دردها و زخم‌های عمیق تبدیل خواهد شد. در نهایت، شاعر با ناامیدی از زندگی، به بی‌اثر بودن آن اشاره می‌کند و حسی از اندوه و تاثر را در بیانش حس می‌شود.
گر چنین پر رخنه از سوز جگر خواهد شدننامهٔ من، دام مرغ نامه‌بر خواهد شدن
هوش مصنوعی: اگر نامهام به خاطر سوز دلم اینگونه پر از اشک و غم شود، به زودی مثل دام برای جلب توجه دیگران عمل خواهد کرد.
دست بی صبری اگر از سینه ام فارغ شودهر قدر چاکی ست، درکار جگر خواهد شدن
هوش مصنوعی: اگر دست صبر و تحمل من از دل و جانم جدا شود، هر چقدر هم که زخم و مشکلی باشد، درد و رنجی مضاعف برایم پیش خواهد آمد.
رنگ غمّاز است و دل نالان و مژگان خون فشانعشقبازی های پنهانم سمر خواهد شدن
هوش مصنوعی: دل من از غم و اندوه در حال زاری است و اشکهایم مانند خون از چشمانم جاری می‌شود. عشقهای پنهان من به زودی برملا خواهد شد.
گر چنین ماند به دل اندوه آن نازک میانرشته ی جان من آن موی کمر خواهد شدن
هوش مصنوعی: اگر این حالت ادامه پیدا کند و غم در دل بماند، آن موهای نازک که به روح من مربوط می‌شود، دیگر نابود خواهد شد.
سرنوشت خود حزین از شمع محفل فهم کنزندگانی صرف آه بی اثر خواهد شدن
هوش مصنوعی: سرنوشت غمانگیز خود را مانند شمعی در محفل درک کن؛ زیرا زندگی فقط به صرف ناراحتی و بیتأثیر بودن خواهد گذشت.