شمارهٔ ۸۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساسات عمیق و سردرگمی شاعر است. شاعر از شورش درون و جدایی آن از آرامش روح سخن می‌گوید و احساس عدم کنترل بر عقل و روحش را بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که روابطش سست و امیدش کاهش یافته است. همچنین از درد و عواطفی صحبت می‌کند که مانند سیلی بر زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد و او را به ناله و زاری واداشته است. در نهایت، شاعر به ناامیدی و غم ناشی از زندگی دنیوی اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که قلبش به اندازه‌ی یک قطره از دریا رنج می‌کشد.
رگ در تنم ز شورش سودا گسیختهپیوند من ز جان شکیبا گسیخته
هوش مصنوعی: رگهای بدنم از شدت هیجان و عشق آشفته شده و ارتباطم با روحی که صبر و تحمل دارد، قطع شده است.
یارای عقل نیست عنان داریم دگرزنجیر من بهار به صحرا گسیخته
هوش مصنوعی: توانایی عقل ما کافی نیست، و دیگر نمیتوانیم خود را کنترل کنیم. زنجیر من در بهار آزاد شده و به سوی دشت و صحرا رفته است.
الفت کم و غرور فراوان و عهد سستسررشتهٔ امید ز صد جا گسیخته
هوش مصنوعی: دوستی کم و خودپسندی زیاد و وعدهها ناپایدار، رشتهٔ امید از هر سوی پاره شده است.
اشک روان به بوم و برم تا چها کندسیلی چنین عنان مدارا گسیخته
هوش مصنوعی: اشکهای من همچون سیلی به سرزمین و سرنوشت من جاری است، تا چه کار میتواند بکند، وقتی که این بیدادگری و بیتوجهی دست از سرم برداشته نیست.
تا چند ساز ناله به کوه و کمر کنماز زخمه ناخنم رگ خارا گسیخته
هوش مصنوعی: چقدر باید به کوه و دشت ناله کنم و از درد دل بگویم، در حالی که ناخن زخم خوردهام، طوری که رگ سختی را نیز بریده است.
طالع نگر گه با همه صدق و صفای دلالفت میانهٔ من و مینا گسیخته
هوش مصنوعی: سرنوشت من که روزی با صداقت و پاکی دل زندگی میکردم، اکنون میان من و محبوبم از هم گسسته شده است.
در خاکمال عرصهٔ دنیا، دلم حزینماند به قطره ای که ز دریا گسیخته
هوش مصنوعی: دل من در میان دنیا مانند قطرهای است که از دریا جدا شده و غمگین و نگران است.