شمارهٔ ۸۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که چرا دلش را در این بازی‌ها و نازهایش گرفتار کرده است. او احساس می‌کند که از قفس محدودیت‌ها آزاد شده، اما هنوز قدرت پرواز و آزاد شدن کامل را ندارد. عشق را به عنوان نیرویی توصیف می‌کند که باعث ترمیم دل او شده و او را از تنهایی نجات می‌دهد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که نغمه‌های او تحت تأثیر جذابیت‌های معشوق، حالتی حزین و خاص پیدا کرده است.
در پرده خط، خال به صد ناز گرفتیاز مرغ دلم دانه چرا بازگرفتی
هوش مصنوعی: در میان خطوط چهرهات، خالی زیبا با ناز داری و من نمیدانم چرا دانهای را که برای دل من بود، پس گرفتی.
کردی ز شکنج قفس امروز برونمکز بال و پرم قوّت پرواز گرفتی
هوش مصنوعی: امروز از قید و بندهای سختی که در قفس بودم رهایم کردی و دیگر نمیتوانم پرواز کنم چون بال و پرم را از من گرفتهای.
دست تو به تعمیر دل ای عشق مبارکهر رخنه که بود از گهر راز گرفتی
هوش مصنوعی: دست تو بر اصلاح قلب من، عشق عزیزم، مبارک باشد. هر عیب و نقصی که در دل من بود، تو با اسرار خود برطرف کردی.
پیداست که ریزد پر و بال طلب مازین اوج که در جلوه گه ناز گرفتی
هوش مصنوعی: مشخص است که خواستههای ما به خاطر شکوه و زیبایی تو از ارتفاعی که داریم، کمرنگ شده است.
شد نغمهٔ کلک تو حزین آفت هوشمزین شعبده، کار از کف اعجاز گرفتی
هوش مصنوعی: نغمهٔ تو به قدری تاثیرگذار و غمانگیز شده که ذهنم را تحت تاثیر قرار داده و از این کار شگفتانگیز، قدرت جادوگریات را از دست دادهای.