شمارهٔ ۸۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت یک تصویر عاشقانه اشاره دارد. شاعر به محبوب خود می‌گوید که اگر در جمع حریفان خود حاضر شود، با زیبایی و جذابیت خود همه چیز را زیباتر خواهد کرد. او از محبوب می‌خواهد که برای رضایت خاطرش، یاد خاک تربت آنها را زنده کند و در عین حال به غم و اندوه خود اشاره می‌کند. شاعر امیدوار است که با نگاه معشوق، دشت جنون و عشق را رونق بخشد و در نهایت، دلش همیشه به زیبایی بی‌تکلف محبوبش وابسته است. در پایان، او به شعر و موزیک غزل‌های عاشقانه‌ای که از محبوبش سرچشمه می‌گیرد، اشاره می‌کند.
خوش آنکه بزم حریفان کنون بیاراییز عکس چهره می لاله گون بیارایی
هوش مصنوعی: خوش است که حالا در مهمانی دوستان، با زیبایی صورت تو و رنگ زیبای گل لاله، این جمع را زینت ببخشی.
برون ز پرده گر آیی، جهان بیاسایدبه خاطری که درآیی، درون بیارایی
هوش مصنوعی: اگر از حجاب و پرده بیرون بیایی، دنیا به خاطر حضور تو آرام میشود و در دل و وجودت زیبایی ایجاد میکنی.
همین قدر ز تو نامهربان طمع دارمکه خاک تربت ما را به خون بیارایی
هوش مصنوعی: تنها انتظار کوچکی از تو دارم که خاک قبری که در آن خوابیدهای را به خون خود رنگین کنی.
تو را فتاده غم جان کوهکن ورنهبه کاوش مژه ای، بیستون بیارایی
هوش مصنوعی: غم و اندوه تو مانند سنگی بزرگ و محکم است، اما اگر کمی تلاش کنی و با دقت نگاهی عمیق به خودت بیندازی، میتوانی زیباییهای بیتناسب و شگفتیهایی را بیابی که به زیبایی کوه بیستون میماند.
امیدم این بود ای چشم خون فشان از توز لاله دامن دشت جنون بیارایی
هوش مصنوعی: امید دارم که ای چشمی که با اشک میدرخشی، دامن این دشت پر از لالههای دیوانگی را زینت ببخشی.
دلم خراب رخ بی تکلفانهٔ توستبه حیرتم چه شود، چهره چون بیارایی؟
هوش مصنوعی: دل من تحت تأثیر زیبایی ساده و بی‌تکلف تو قرار گرفته است. در حیرتم که اگر بیشتر خود را آرایش کنی و زیباتر شوی، چه اتفاقی میافتد؟
سرود مجلس دیر مغان ز توست حزینبه نغمه ای چه شود، ارغنون بیارایی؟
هوش مصنوعی: حزین، تو با صدای خودت مجلسهای میخواری را سرشار از لذت میکنی. اگر ساز زیبایی به نغمهات اضافه کنی، چه تحولی در این محفل رخ خواهد داد؟