شمارهٔ ۸۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره حسی از عاشقانه و غم است. شاعر از نسیم صبحگاهی صحبت می‌کند که زلف محبوب را به خاطر دارد و می‌کوشد دلش را با بوی بهار شاد کند. اما با این حال، احساس می‌کند که همه اشک‌هایش بی‌مورد بوده و نتوانسته است دلش را سیراب کند. او به سرنوشتی تیره و شب‌زده اشاره می‌کند که در آن شادمانی وجود ندارد و همواره در عذاب و دوری یار به سر می‌برد. انتظار دارد که دردی که از جدایی دارد را فاش کند، اما هجران می‌سوزاندش و یار نیز او را ترک کرده است. در نهایت، شاعر به ناکامی در درد و رنج عشق اشاره می‌کند.
افشاند نسیم سحری زلف نگاریمی خواست دماغ دل ما، بوی بهاری
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی بوی زیبایی را پخش کرد و دل ما با شنیدن آن، به یاد زیباییهای بهار افتاد.
تا بخت نصیب نظر پاک که سازدبرداشت صبا از سر کوی تو غباری
هوش مصنوعی: تا زمانی که خوششانسی به نگاه پاک برسد، بادی که از سمت کوی تو بیاید، غباری ایجاد می‌کند.
بی فایده رفت، آن همه اشکی که فشاندمسیراب نکردم گل باغی، سر خاری
هوش مصنوعی: هدر رفت و سودی نداشت، تمام آن اشکی که ریختم نتوانست گل باغ را سیراب کند، فقط زخمی بر یک خار باقی ماند.
در مملکت طالع ما، صبح نخنددماییم و سواد سر زلف و شب تاری
هوش مصنوعی: در کشور ما، صبح هرگز شاداب نخواهد بود و ما تنها در تاریکی و رازهای شب زندگی میکنیم.
بیم است که بی پرده کنم فاش غمت راهجران تو نگذاشت به دل صبر و قراری
هوش مصنوعی: نگرانی دارم که نتوانم غم تو را پنهان نگهدارم، زیرا دوری تو به دل من هیچ آرامش و صبری نداده است.
یار از نظر انداخت، دل زار حزین راای نالهٔ بی درد، نیامد ز تو کاری
هوش مصنوعی: دوست از دیدم دور شد و دل نزار و غمگینم را تنها گذاشت. ای نالهای که هیچ دردی را درمان نمیکند، از تو هیچ کمکی نیامد.