شمارهٔ ۸۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و دل خود صحبت می‌کند و می‌گوید اگر کسی هم‌درد داشت، شکایتش را می‌کرد. دلش پر از کدورت و غم است و به یاد روزهایی می‌افتد که امید و آزادی داشت. او از جفای عشق و تنهایی رنج می‌برد و آرزو می‌کند که اگر عشق نبود، حداقل هوس و آرزویی داشته باشد که او را از این حالت نجات دهد. این شعر به شدت احساساتی و تأثیرگذار است و نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیق شاعر است.
درد دل گفتمی، ار همنفسی داشتمیکردمی شکوه، اگر دادرسی داشتمی
هوش مصنوعی: اگر کسی را داشتم که با او درد دلم را در میان بگذارم، از مشکلات و شکوهم شکایت میکردم. اگر کمک کنندهای در کنارم بود، میتوانستم به او پناه ببرم.
رخنه های دلم از گرد کدورت شده پریاد آن روز، که چاک قفسی داشتمی
هوش مصنوعی: دل من از غبار کدورت پر شده و یاد آن روزها را زنده کرده که زمانی آزاد و خوشحال بودم.
چه کنم؟ جور تو خاکستر دل داد به بادپاس این سوختهٔ عشق، بسی داشتمی
هوش مصنوعی: چه کنم؟ دل شکستهام را به باد سپردم، اما این سوختهٔ عشق را که داشتم، بسیار بود.
تنگ می کرد به من، گوشه ی تنهایی راوای اگر در همه آفاق کسی داشتمی
هوش مصنوعی: در تنهاییام احساس تنگی میکردم و ای کاش در تمام دنیا کسی داشتم تا با او باشم.
سخت آزرده ام از خاطر افسرده، حزینکاش اگر عشق نبودی، هوسی داشتمی
هوش مصنوعی: من به شدت دلگیرم از اندوهی که دارم. کاش در این حالتی که هستم، عشق وجود نداشت تا حداقل هوس و تمایلی به چیزی داشته باشم.