شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوب خود سخن می‌گوید که باعث شده نگاهش به او مانند شمعی بسوزد. گرمی وجود محبوبش نیز اشک و آه او را به آتش کشیده است. شاعر از دامن خود که به خاطر گریه‌اش خیس و سبز شده، سخن می‌گوید و در پایان با یک برق ناگهانی، همه چیز دور و برش به آتش می‌افتد. این اشعار حس شدت عشق و دلتنگی را به تصویر می‌کشند.
از روی تو شمع سان نگاهم همه سوختوز گرمی خویت اشک و آهم همه سوخت
هوش مصنوعی: نگاه من به خاطر زیبایی تو مانند شمعی در حال سوختن است و از گرمی وجود تو، اشک و آه من نیز به آتش مینشیند.
دامان از اشک سبزه زاری شده بودبرقی بدرخشید و گیاهم همه سوخت
هوش مصنوعی: زمین به سبب اشک و غمِ زار، خیس و شاداب بود. ناگهان نوری درخشید و همه گیاهان را سوزاند.