شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به تأثیر اشک بر چهره‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این اشک ممکن است رنگ و روح زندگی را تغییر دهد. او همچنین به زندگی در دنیای کنونی و در کنار مردم زمانه‌اش می‌پردازد و احساس ننگ و شرمندگی می‌کند که باید زیر یک آسمان با آنان زندگی کند. این اشارات نشان‌دهنده‌ی ناخرسندی و دل‌تنگی شاعر نسبت به وضعیت اجتماعی و فردی‌اش است.
تا چند ز اشک بر رخم رنگ آیدمینای حیات به که بر سنگ آید
هوش مصنوعی: تا کی باید با اشک، چهرهام را رنگین کنم؟ زندگانی حقیقی، از این که بر سنگ اثر بگذارد، بهتر است.
با خلق زمانه، زندگانی امروزدر زیر یک آسمان مرا ننگ آید
هوش مصنوعی: با شرایط و وضعیت کنونی زندگی، برای من زشت و ناپسند است که در این زیر آسمان زندگی کنم.