شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به معرفت و تامل در گذر زمان اشاره دارد. شاعر می‌گوید هر لحظه از عمر ما در حال سپری شدن است و ما فقط به وعده‌هایی که برای فردا داریم فکر می‌کنیم. او به ما یادآوری می‌کند که دیروز، امروز چه کردیم و باید در نظر داشته باشیم که نباید آینده خود را با کارهایی که امروز انجام می‌دهیم زحمت بکشیم. به نوعی این پیام را به ما می‌دهد که باید در حال زندگی کنیم و از امروز به بهترین شکل استفاده کنیم.
هر دم ز تو عمر می کَنَد بیخ و بنیجز وعده به فردا نشناسی سخنی
هوش مصنوعی: هر لحظه، عمر من از ریشه و بنیادش جدا میشود و جز وعدهای که به فردا دادهای، هیچ سخنی نمیشناسی.
دیروز تو را که هست فردا، امروزبنگر که چه کرده ای که فردا نکنی
هوش مصنوعی: دیروز به یاد کسی که فردا هستی، امروز به خودت نگاه کن و ببین چه کارهایی انجام دادهای تا فردا حسرت نداشته باشی.