شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند که باعث حس حسادت و افتخار می‌شود. همچنین، احساس غم و اندوه ناشی از دوری یک معشوق و خاطرات او را بیان می‌کند. شاعر در عین حال در تلاش است که به این احساسات عمیق پرداخته و نشان دهد که این عشق و جدایی چقدر بر او تأثیر گذاشته است.
سرشکِ لاله‌گون، رشکِ گلستان می‌کند ما رابهار خار مژگان، گل به دامان می‌کند ما را
هوش مصنوعی: اشکهای سرخ مانند گل لاله، حسادت گلستان را به ما میدهد و بهار با مژههای خاری که دارد، ما را به دامان گلهای زیبا و سرسبز میکشاند.
به چاک سینه دارد دستم الفت، دور از آن دامانغم هجران به ما دست و گریبان می‌کند ما را
هوش مصنوعی: دستم به دلشکستگی و محبتش آغشته است، اما دور از آغوش او غم جدایی ما را گرفتار کرده است.