شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که دلش به رنج و درد عادت کرده بود، رفت و اکنون ما دچار غم و اندوه هستیم. او در گذشته، اشک‌هایش به صورت خون جاری بود، اما اکنون دلش از اندوه و غم، چشمه‌ای از درد و شکنجه را روانه می‌کند. به عبارتی، از شدت غم و فقدان، حالا قلبش به شدت آسیب دیده و درد بیشتری را احساس می‌کند.
رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما راچشم از فسانه غم، شب می غنود ما را
هوش مصنوعی: رفت آن که با وجود مشکلات، دلی آرام داشت. اکنون ما در شب در اندیشه غم و قصههای تلخ هستیم.
زین پیشتر ز چشمم، جاری دو جوی خون بوداکنون هزار چشمه، از دل گشود ما را
هوش مصنوعی: پیش از این، از چشمانم دو جوی خون روان بود، ولی اکنون هزاران چشمه از دل من گشوده شد.