شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی حقیقت و زیبایی کلام و معنا پرداخته است. او به پرورش درک و فهم اشاره می‌کند و به معنای تغییر و بلایای زندگی می‌پردازد. همچنین به مشکلات موجود در درک و بینش افراد نادان اشاره می‌کند و از تسلیم نشدن در برابر سختی‌ها صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر از دلتنگی و انتظار برای وصال و پیغام عشق و وفا سخن می‌گوید.
به شهد لفظ و معنی، رهنما گشتیم دوران رابرای شکّر خود، پرورش کردیم موران را
هوش مصنوعی: ما با کلام شیرین و معناهای عمیق راهی را پیدا کردیم و در این مسیر، به مانند شکر، مورچهها را پرورش دادیم.
نپردازد به فکر دوربینان، طینت جاهلنمی افتد به عینک احتیاجی، چشم کوران را
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که افراد نادان و بیخبر نمیتوانند به درک و حقیقتی که دیگران میبینند، دست پیدا کنند. آنها حتی با وجود ابزار و وسایل (مثل عینک) هم نمیتوانند بینایی و فهم لازم را پیدا کنند. بنابراین، برای افراد ناآگاه، فهم عمیق موضوعات دشوار و غیر ممکن است.
شناور را به طوفان بلا، تسلیم می بایدهجوم موج دربا، خسته سازد سینه زوران را
هوش مصنوعی: شناور باید در برابر طوفان بلا تسلیم شود و موج دریا را بپذیرد، زیرا این هجوم باعث خستگی دل کسانی میشود که در تلاشند.
رَهِ مهر و وفا را بسته ای تا کی؟ سرت گردمتسلّی کن به پیغام وصالی ناصبوران را
هوش مصنوعی: راه عشق و وفاداری را بستهای، تا کی؟ ای کاش به من تسلی بدهی و خبری از وصال برسانی به مردانı که صبر ندارند.