شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و غمی صحبت می‌کند که ناشی از نگاه و رفتار معشوق است. او به نوعی حسادت و کینه در چشمان معشوق اشاره می‌کند که مانند زهر، تاثیر منفی بر او دارد. شاعر همچنین به شکنندگی دل خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد به زیبایی زلفش آسیب نرساند، زیرا او در حال حاضر به شدت رنج می‌برد.
جام عتاب داده ای، غمزه کینه خواه رازهر به کاسه کردهای، چاشنی نگاه را
هوش مصنوعی: به من اشارهای ناگهانی کردهای که نشاندهندهی خشم و کینه است. تو زهر تلخی را در کاسهی من ریختهای و نگاهت به عنوان چاشنی، این حس را شدت میبخشد.
پنجه به کینه می زنی، با دل چاک چاک منبی خبرانه نشکنی، شانه زلف آه را
هوش مصنوعی: تو با کینههایت به من آسیب میزنی، در حالی که دل من پر از درد و جراحت است. بیخبر از این وضع، به زلفهای آشفته و نالهام لطمه میزنی.