شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شاعرانه، شاعر به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که احساس می‌کند می‌نالد. او به محبوب خود می‌گوید که با وجود همه تلاش‌ها و ناله‌هایش، تأثیری در او ندارد و همچنان به راه خود ادامه می‌دهد. همچنین به اشاره به چشم‌ها و استخوان‌هایش به حسرت و درد عمیق خود می‌پردازد و از محبوب می‌خواهد تا بیشتر نسبت به او توجه کند.
هرزه دراست در رهش، سینه چاک چاک ماگوشزد اثر نشد، نالهٔ دردناک ما
هوش مصنوعی: در مسیر او، سخنان بیهوده و درازگویی وجود دارد و هیچکس به درد دل و نالهی شدید ما توجه نمیکند.
سرمهٔ چشم مور شد، سوده استخوان منکم نگهانه تا بهکی می گذری ز خاک ما؟
هوش مصنوعی: چشمهای من به خاطر محبت و عشق به تو، مثل سرمه زیبایی شده است. اما من خواهش میکنم که به یاد من و خاکی که در آن چین و چروکهای زندگیام را ثبت کردهام، به آرامی عبور کنی و بیتوجه نگذری.