شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این دو بیت به بیان اندوه و غم عمیق خود می‌پردازد. او از تاریکی و بدبختی زندگی‌اش می‌گوید که مانند اشک‌های پیوسته‌اش، همیشه او را آزار می‌دهد. همچنین، شب‌های او فاقد زیبایی و روشنی هستند، به طوری که به داغی لاله بدون شفق (سپیده‌دم) تشبیه می‌شود. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی احساس ناامیدی و غم عمیق شاعر است.
افروخت بخت تیره، ز اشک مدام ماچون داغ لاله، بی شفقی نیست شام ما
هوش مصنوعی: سرنوشت شوم ما را با اشک‌های پیوسته‌مان روشن کرده است. شب ما همانند داغ لاله‌ای است که بدون سپیده‌دم و نور روشنی ندارد.