شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و ناکامی ناشی از بی‌وفایی و جدایی است. شاعر با ابراز احساسات خود می‌گوید که عشق او به محبوبش نه تنها در دل بلبل بلکه در دل دیگران نیز سینه‌به‌سینه می‌شود. او از سرنوشت خود و زوال زیبایی‌هایش می‌گوید و اشاره می‌کند که در نهایت، حتی اگر جسمش در خاک قرار گیرد، تنها عشق و خاطرات محبوبش در یاد خواهد ماند. این شعر نمادین به تداوم عشق و یادآوری آن پس از مرگ اشاره دارد.
این است، سرود من و بلبل به چمن‌هافریاد ز بی‌مهری این عهدشکن‌ها
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر احساس دلتنگی و شکایت از بی‌وفایی کسانی است که در روابط و وعدههای خود پایبند نیستند. شاعر به همراه بلبل، در باغها و چمنها به سرودن و فریاد زدن پرداخته و عدم وفاداری و بی‌مهری برخی افراد را به تصویر میکشد.
نشنیده کس، از غنچهٔ مستور تو حرفیامّا به زبان‌ها ز تو افتاده سخن‌ها
هوش مصنوعی: هیچکس از راز نهفتهٔ تو چیزی نمیداند، اما دربارهٔ تو گفتگوهای زیادی میان مردم رواج دارد.
روزی که دهد زلف تو، بر باد، غبارمدر خاک شود غالیه‌بو، جیب کفن‌ها
هوش مصنوعی: در روزی که زلف تو به باد برود، بوی خوش من در خاک خواهد شد و در جیب کفن‌ها جا خواهد گرفت.
چون خاک سر کوی تو گیرند در آغوشدر حشر نیارند ز جان یاد، بدن‌ها
هوش مصنوعی: زمانی که خاک سرِ کوی تو را در آغوش بگیرند، در روز قیامت دیگر از جان و یاد بدن‌ها خبری نخواهد بود.