شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: این اشعار به احساسات عمیق و درد ناشی از ظلم و ستم اشاره دارد. شاعر به سینه‌ای آتشین و پرآشوب اشاره می‌کند که به رغم زیبایی و ناز دلی، درگیر رنج و ستم است. ناله‌های او نشانه‌ای از ضعف و ناچاری‌اش است و در نهایت بر گردن او، خون ستمکشان افراشته شده است. این متن به تناقضات درونی انسان و درد ناشی از مشکلات اجتماعی می‌پردازد.
غافل که سینه، آتش آهن گداز داشتخون شد دلی که آن همه پیکان ناز داشت
هوش مصنوعی: غافل از اینکه درونش آتشی به شدت شعلهور است، دلی که به خاطر زیباییها و نازمندیها شگفتزده بود، حالا به خون نشسته است.
او را از جور، نالهء عجزی که باز داشتخون ستمکشان اسیرش به گردن است
هوش مصنوعی: او به دلیل ظلم و ستمی که بر او رفته، از خود ناله و زاری می‌کند و این نالهاش باعث شده که خون مظلومان و ستمکشیدهها به گردن او بیفتد.