شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تصویر شخصی می‌پردازد که از جامعه و مردم فرار کرده و به جایی به نام هامون پناه برده است. او به دلیل ترس از قضاوت و ناملایمات دیگران، به این فرار اقدام کرده است. همچنین، اشاره‌ای به شکارچی دارد که وقتی بوی خون را حس می‌کند، دیگر نمی‌تواند آرامش خود را حفظ کند، و این نشان‌دهنده احساساتی عمیق و پرخاشگرانه است. در نهایت شاعر می‌گوید که این شخص به دلیل درد و رنجی که از دیدن واقعیت‌ها دارد، فرار کرده است.
دیوانه، عاقلانه به هامون گریخته ستیعنی ز بیم خلق، به گردون گریخته ست
هوش مصنوعی: دیوانه به طور حساب شده به دشت هامون پناه برده، یعنی از ترس مردم به آسمان و فضا فرار کرده است.
صیدی که بوی خون شنود، رام کی شود؟خوبم ز دام دیدهٔ پرخون گریخته ست
هوش مصنوعی: پرندهای که بوی خون را حس کند، هرگز آرام نخواهد شد. من هم از دام چشمان پر از درد و حسرت فرار کردهام.