شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به تنهایی و سختی‌های عشق می‌پردازد. او می‌گوید که بی‌برگی دلش را بر دوستان می‌بندد و اشاره می‌کند که مانند فصل خزان، همه چیز به هم ریخته و روابط رنجور شده‌اند. همچنین، صحبت کردن در جمع دوستان به دوستی‌ها آسیب می‌زند و باعث می‌شود که گفت‌وگوها بی‌محتوا و بی‌معنا شوند. در نهایت، احساس می‌شود که ارتباطات انسانی در شرایط دشواری قرار دارد.
ز بی برگی، ره الفت دلم بر دوستان بنددچمن پیرا، ره گلزار را فصل خزان بندد
هوش مصنوعی: به خاطر ناراحتی و بیبرگیام، دل من نمیتواند با دوستان ارتباط برقرار کند، مثل اینکه چمن در فصل خزان، راه گلزارها را مسدود می‌کند.
سخن بیگانه باشد، بزم الفت آشنایان رابه هم چسبید چون لب، راه گفتار زبان بندد
هوش مصنوعی: اگر صحبتها از زبان بیگانگان باشد، مثل این است که جشنهای دوستان و آشناها را که به هم نزدیک هستند، از هم جدا کند؛ زیرا کلام بیگانه میتواند به راحتی ارتباطات نزدیک را قطع کند.