شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی ناشی از دوری و فراق صحبت می‌کند. او می‌گوید که این احساس دلتنگی به تدریج به سامان می‌رسد و با اشاره به ناتوانی خود، می‌افزاید که نمی‌تواند به راحتی به عشق یا آرامش دست یابد. همچنین، او به رنگ شمع اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این احساس سوختن درونش به آه و ناله‌های مرغ سحر تبدیل می‌شود، که نشان‌دهنده‌ی انتظار و آرزوی طولانی اوست.
ز هجران کار دلتنگی به سامان دیر می آیدکه دست ناتوانم، تا گریبان دیر می آید
هوش مصنوعی: از فاصلهای که بین ماست، برای آرامش دل، زمان طولانی نیاز است. زیرا من دستانی ناتوان دارم و برای گرفتن چیزی که میخواهم، مدت زیادی طول میکشد.
به رنگ شمع می سازم، به آه سینه سوز خودبه گوشم نالهٔ مرغ سحر خوان دیر می آید
هوش مصنوعی: من با رنگ شمع میسازم و با درد سینهام، صدای نالهٔ مرغ سحر را در گوشم میشنوم، اما زمان زیادی است که دیگر نمیآید.