شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او تحت تأثیر زیبایی شب و ستاره‌ها است، اما در عین حال از درد و رنجی که به خاطر عشقش تجربه کرده، سخن می‌گوید. او معتقد است که عشق نباید این همه رنج را به همراه داشته باشد و از دیگران می‌خواهد که از نگاه کردن به او و رنج‌هایش قضاوت نکنند.
امشب که از نظر مه من درگذاره بوداز داغ پیکرم، فلک پر ستاره بود
هوش مصنوعی: امشب وقتی که محبوب به من نگریست، آسمان پر از ستاره بود و نشاندهندهی ناراحتی من از دوریام بود.
جرم محبّت اینهمه رنجش نداشته ستاز چشم ما مبین، که گناه نظاره بود
هوش مصنوعی: باید بدانیم که عشق هیچگاه باعث رنجش نمیشود و نباید از طرف ما دیده شود که گناهی در تماشای عشق وجود دارد. حب و علاقه هیچ تقصیری ندارد و نباید به چشم ما بیارزش شود.