شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از کسی می‌خواهد که از روی قبر او نگذرد و دلش را نشکند. او درخواست می‌کند که به یاد او و خاطرش، آستین خود را نچرخاند و همچنین هشدار می‌دهد که مبادا خاکستر او را به باد دهند، زیرا از خاک سوخته‌ی او شعله‌ای آتشین به پا خواهد خواست. در واقع، شاعر به اهمیت یاد و خاطره‌اش اشاره کرده و برای آن ارزش قائل است.
کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذربه شمع کشتهٔ خود آستین فشان مگذر
هوش مصنوعی: حالا ای دلانگیز، از خاک من نگذرید، بر شمعی که جان خود را فدای آن کردهام، با اصرار نروید.
مباد توده ی خاکسترم به باد دهیز خاک سوخته ات، آتشین عنان مگذر
هوش مصنوعی: مباد که خاکسترم را به باد بدهی؛ از خاک سوختهات، آتشین گذر نکن.