شمارهٔ ۲۴۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر غم و حسرت شاعر است. او به زیبایی‌های ظاهری مانند غنچه و گل اشاره می‌کند و از نادیده گرفتن حقایق تلخ و ناراحت‌کننده‌ای چون دلتنگی و تپش قلب در دل شب lament می‌کند. شاعر خطاب به کسی می‌گوید که در سایه گل خوابیده و از دردها و رنج‌های پنهان اطرافش بی‌خبر است، و این عدم توجه را با تاسف بیان می‌کند.
غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوسروی گل دیدی و نیرنگ ندیدی، افسوس
هوش مصنوعی: اگر غنچهای را دیدهای و دل تنگی را مشاهده نکردهای، افسوس که زیبایی گل را دیدهای اما نیرنگ را ندیدهای، افسوس.
ای که در سایهٔ گل خواب فراغت داریتپش مرغ شب آهنگ ندیدی، افسوس
هوش مصنوعی: تو که در آرامش گل به خواب خوشی مشغولی، هرگز نبودهای صدای تپش قلب شبپرنده را بشنوی، افسوس.