شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر التماس و درد افراد آزاده و رنج‌کشیده است. شاعر به مقایسه میان آزادگان و سگان می‌پردازد و از بی‌رحمی و فقر سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی لقمه‌ای از برکت زندگی و امید به آینده هم برای این افراد وجود ندارد و تنها تیغی از ناامیدی و تشنگی به یادگار مانده است. در کل، شعر نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و مشکلاتی است که انسان‌ها با آن روبه‌رو هستند.
لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغاز هما، این سگ ز خسّت، استخوان دارد دریغ
هوش مصنوعی: دلخوری از این است که آزادگان نگران لقمه ای هستند، در حالی که پرنده ای چون هما به خاطر بخل و خساست موجودی کوچک مانند سگ، به استخوان دسترسی دارد.
با کدام امّید دیگر، زندگانی کس کند؟تیغش آبی از گلوی تشنگان دارد دریغ
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند با چه امیدی زندگی کند؟ او تنها میتواند درد و رنج دیگران را دردآور ببیند و از این وضعیت دلش پر از افسوس شود.