شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند. او به خاطر امید به وفا، به بیگانه‌اش وابسته شده و در دام مشکلات و سختی‌ها گرفتار شده است. شاعر از اثر وجود معشوق بر زندگی خاکی‌ها سخن می‌گوید و نگران است که روزی از سایه‌ی معشوق خود جدا شود.
ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتمبه دام صد بلا از یک نگاه آشنا افتم
هوش مصنوعی: به دنبال محبت و وفاداری از یک شخص غریبه هستم، اما از تنها یک نگاه آشنا به دام مشکلات و سختیهای زیادی میافتم.
بود چون سایه در پای تو، هستی خاکساران رامباد آن روز کز سرو سرافزازت جدا افتم
هوش مصنوعی: زمانی که سایهام در کنار تو بود، امیدوارم هیچگاه روزی نرسد که از سرو بلندمرتبهات دور شوم و به خاکساری تکیه کنم.