شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: شاعر احساسات و دردهای عمیق خود را بیان می‌کند. او به دل و جان نژند (رنجور) خود اشاره می‌کند و از خاطراتی که به او آسیب زده‌اند، سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که زندگی‌اش بدون ارزش و بی‌فایده به باد رفته و در نهایت به وضعیت دردمند خود توجه می‌کند. ناله و افسوس او ناشی از تجربیات تلخ و ناامیدکننده‌ای است که داشته.
دل و جان نژند را مانمخاطر مستمند را مانم
هوش مصنوعی: من همیشه به یاد دل و جان غمگینم هستم و دلم برای کسانی که در فقر و تنگنا هستند میسوزد.
داده دهرم به رایگان بر بادپند ناسودمند را مانم
هوش مصنوعی: زندگی بدون زحمت و سرمایه، همچون بادی است که به سادگی همه چیز را به باد میدهد و نصیحتهای بی‌فایده را فراموش می‌کند.
بر سراپای خویش چون نگرمیک دل دردمند را مانم
هوش مصنوعی: وقتی به تمام وجود خود نگاه میکنم، احساس میکنم که دلی پر از درد و رنج دارم.