شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنجی که به خاطر زبان و سخنان معشوقش به دل دارد، سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش از تیغ زبان محبوبش شکسته و زخم‌هایش به خاطر زیبایی و جاذبه‌اش بیشتر می‌شود. این درد و زخم به حدی عمیق است که او احساس می‌کند که نمی‌تواند به راحتی از این عشق و وابستگی خداحافظی کند.
دارم دلی دو نیم، ز تیغ زبان توزخمم، نمک چش لب شکرفشان تو
هوش مصنوعی: دل من به دو نیم شده از زخمهایی که زبان تو به من زده است. جراحتهای تو مثل نمک بر زخمهای من است و زیبایی تو به کلامت لطافت خاصی بخشیده است.
جان رفت از میان و به کین بسته ای کمرنتوان برید، الفت تیغ از میان تو
هوش مصنوعی: زندگیام به پایان رسیده و در دل من کینهای عمیق وجود دارد که نمیتوانم آن را فراموش کنم؛ زیرا این کینه همچون تیغی است که از وجود تو برمیخیزد و هرگز نمی‌تواند قطع شود.