شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بی‌وفایی و زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند. او از زیبایی مژگان معشوق سخن می‌گوید که می‌تواند او را از خود دور کند. صبر او مانند کوهی است که در برابر می‌خوردن و مشکلات بسیار مقاوم است. وقتی معشوق با سبکی و ناز عبور می‌کند، تمام سختی‌ها و مشکلات فراموش می‌شود.
خوش آنکه پیماید قدح، چشم جفا پیمان تواز خویش بستاند مرا، گیرایی مژگان تو
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که شراب مینوشد و از نظر تو دور می‌شود. تو با چشمان خود به من ظلم میکنی و من از خودم جدا میشوم، در حالی که زیبایی مژگان تو مرا وادار به تسلیم می‌کند.
صبر گران تمکین من، کوه است و می بازد کمرچون بگذرد دامن کشان، سرو سبک جولان تو
هوش مصنوعی: صبر و توانایی من مانند کوه محکمی است که نمیشکند، اما وقتی که تو با سبکی و زیباییات میگذری، همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهی و مرا به فکر وادار میکنی.