شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از لحظاتی شاد و دل‌انگیز صحبت می‌کند که در آن من و تو با نغمه‌خوانی و آواز در کنار هم به سرایه عشق و داستان‌ها می‌پردازیم. او به زیبایی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و آرزو دارد در کنار هم چون بلبل و گل، در باغی خوشبخت بنشینیم و از زیبایی‌ها لذت ببریم.
چون لب نایی و نی، پرده سرایان من و توسر افسانه گشاییم، به دستان من و تو
هوش مصنوعی: وقتی که لبهای تو مانند نای مینوازد، ما داستانهای عاشقانهمان را به نمایش میگذاریم و در این پردهخانه، با دستان خود ما این افسانهها را روایت خواهیم کرد.
خرّم آن ساعت و آن روز، که چون بلبل و گلبنشینیم به گلگشت گلستان من و تو
هوش مصنوعی: خوشحال ترین زمان و روز آن است که مانند بلبل و گل در کنار هم به گردش در باغ گلستان من و تو بپردازیم.