بخش ۴ - از خوان وصال به سرانگشت خامه نمکی چشیدن و عرض نیاز را به بساط خطاب کشیدن
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به فقر و نیازمندی خود اشاره می‌کند و از رسول الله طلب کمک می‌کند. او به نقص خود و خشکی لبانش اشاره دارد و به سخاوت و جود پروردگار اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی طبیعت بهار و تاثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره دارد و از گنجینه‌ی سخاوت خداوند می‌گوید.
او از احساس حسرت بر روزهای خوشی که در جوار پیامبر بوده، یاد می‌کند و به شدت از دوری و فراق رنج می‌برد. شاعر دست به دامن پیامبر می‌زند و درخواست رهایی از زنجیرهای هوس و نفس اماره دارد تا بتواند به راه درست هدایت شود. او می‌خواهد که دوباره به آغوش رحمت و mercy الرسول نزدیک شود و آزادی و امنیت خاطری بیابد.
عجب نبود که گردی دستگیرمفقیرم یا رسول الله، فقیرم
هوش مصنوعی: تعجبی نیست که در سختیها به کمکم بیایی، چون من در شرایطی هستم که به یاری نیاز دارم، ای پیامبر خدا، من فقیرم.
لب خشک مرا درجرعه، نم نیستکف جود تو را سرمایه کم نیست
هوش مصنوعی: لبهای خشک من را در این جرعه آبی که مینوشم، نم و تازگی به واسطهی بخشش و سخاوت تو وجود ندارد و دارایی تو از کرامت و خیرخواهی بسیار زیاد است.
به محتاجان کریمان را نظرهاستصدف را ز ابر نیسانی گهرهاست
هوش مصنوعی: کرم و لطف کریمان همیشه بر نیازمندان قرار دارد، همانطور که در فصل بهار، باران، مرواریدها را در صدفها به وجود میآورد.
کند دامنکشان ابر بهاریبه کشت تشنه کامان آبیاری
هوش مصنوعی: ابرهای بهاری، دامن خود را به آرامی میکشند و بر زمینهای خشک و تشنه، آب میپاشند.
طراوت بخشیِ باد بهارانکند هر خار را،گل درگریبان
هوش مصنوعی: نسیم بهار به هر خاری طراوت میبخشد و حتی در آغوش خود، گلهایی را پرورش میدهد.
مرا کوته، کف از دامان مقصودتو را در آستین گنجینه جود
هوش مصنوعی: من را از دست خود کوتاه کن، تا این که برآورده شدن هدف تو را در آستین خود به عنوان گنجی ارزشمند داشته باشم.
به انعامت، تسلی مرغ و ماهیخطاب حضرتت عاجزپناهی
هوش مصنوعی: به خاطر رحمتت، پرندگان و ماهیها به تو پناه میآورند و در برابر عظمت تو، ما ناتوان هستیم.
کنی گر گوشهٔ چشمی به سویمنریزد در دو عالم آبرویم
هوش مصنوعی: اگر به من یک نگاه مختصر هم بیندازی، در این دنیا و آن دنیا آبرویم حفظ میشود.
خورم حسرت بر آن فرخنده ایامکه در طوف حریمت می زدم گام
هوش مصنوعی: به یاد روزهای خوشی میافتم که در حرم تو قدم میزدم و اکنون حسرت آن ایام را میخورم.
سرم بر آستانت جبهه فرسایدلم بر خاک درگاهت جبین سای
هوش مصنوعی: سرم را بر درگاه تو میگذارم و دل شکستۀ من به خاک درگاهت میساید.
در آن فرخنده مأوا شاد بودمز قید هر دو کون آزاد بودم
هوش مصنوعی: در آن مکان خوشبخت، من احساس شادی داشتم و از تمامی محدودیتها و وابستگیها رها بودم.
کنون افتاده ام از درگهت دورز داغ هجر، دارم سینه ناسور
هوش مصنوعی: اکنون از جایگاه تو دور افتادهام و به خاطر درد جدایی، سینهام زخم دارد.
اسیرم درکف نفس هوسناکتو بگشا بندم از پا چست و چالاک
هوش مصنوعی: من به خاطر خواهشهای تو در بند و زنجیر هستم، اما تو مرا آزاد کن تا بتوانم با نشاط و سرزندگی حرکت کنم.
ازین نخجیر عاجز برگشا، دامکه آزادانه، در راهت زند گام
هوش مصنوعی: از این شکارچی بیخبر بگذر، زیرا آنچه در مسیرت قدم می‌زند، آزاد و بیمخاطره است.