بخش ۶ - دمیدن صبح تجلّی از افق هویّت ذات بر تنویر ظلمتکدهٔ انیّت جهان - حزین لاهیجی

فیض نخستین که فروغ وجودبرقع رخسار تجلّی گشود

از اثر پرتو آن نور غیبجلوه ابداع برآمد ز جیب

عکس ازل، آینه سازی گرفتنقش دویی، جلوه طرازی گرفت

صورت زیبای خرد شد پدیدحفظ احد، فاتحه بر وی دمید

راهنما شد به نزولی سُبُلبر اثرش قافلهٔ جزء و کل

گرم تکاپوی وصول مرادذره و خور، رخت به صحرا نهاد

پای ز کاهل قدمی سست سیرغلغله برخاست ازین کهنه دیر

غافل و آگاه گرفتند راهروی به وحدتکدهٔ لاسواه

شیوهٔ هر یک، روش تازه ایجنبش هر ذره به اندازه ای

جنبش این میلی و زان یک به خیفسیر یکی کمّی و دیگر به کیف

جنبش وضعی ست یکی را دلیلوادی أینیست یکی را، سبیل

مور ندارد قدم پیل رفتزاغ نیارد روش کبک تفت

کوچه بسی باشد و صحرا یکیقطره فزون از حد و دریا یکی

راه نوردان سبیل سفربر سه طریقند درین رهگذر

آن یکی از علم، معلم خطابوین ز تعلّم به سبیل صواب

قسم سوم، خرمگسان عتُلگردن جان، داده به تعذیب غُل

صبح خرد چون عَلَم خود فراشتنیل شقاوت به جبین، جهل داشت